به یادت می درخشد روز نباشی پرپرم باران

نگاهم را نوازش کن ببین نیلوفرم باران

تمام عمر من بی تو ، نبودن بی تو بهتر بود
نبودی و این یک لحظه حتی باورم باران

و هر شب هدیه ای دارم برایت  شبنمی از عشق

من از بس که نباریدی به جای تو ترم باران

اجازه از تو می خواهم خیالت مال من باشد

وگر نه از کویری تب زده تنها ترم باران

مگر نه اینکه عهد ما به نوبت بود باریدن

چرا تنها به دست من شد آبی دفترم  باران

دوباره آسمان  ابریست ، دوباره بغض ها بسیار

دوباره آرزویم تو ، دعای آخرم باران

         منتظر تو

چه لحظه های سختی یه

این لحظه های انتظار

منتظر تو موندن و

ندیدنت   سر  قرار

نه می شه گفت که قصه ای

نه می شه گفت شراره ای

نه می شه گفت که شعری و

نه می شه گفت ستاره ای

نه می شه خواستن تو رو

یه عادت غریبه خوند

نه می شه تو غبار شب

برای داشتن تو موند

نه می شه گفت که ماهی و

نه می شه  گفت که خورشیدی

نه می شه گفت  یه آشنا

 اسیر دام تردیدی

نمی تونم  از تو نگم

از تو که ساده می گذری

از تو که با تبسمی

دلم رو ساده می بری

                        (۱)

عشق

زن رو به زوالی ست که  این  روزها

دوران یائسگی را می گذراند

گر می گیرد، می سوزد

و او بی خبر از پشت سرش

همچنان می رود

                     گام به گام

                                                                 مریم تقی لو

                    (۲)

دیگر لیوان تو به من نمی خندد

دیگر فضا بوی ترا نمی دهد

پرده های آویزان زار می زنند نبودنت را

ملافه ها از دستم کلافه می شوند

و من

عروسکی چوبی شده ام

در گوشه ای از اتاق افتاده

مات ، بی رنگ، بی حرف

انسان ها در اطرافم لب می زنند

اما صدایی جاری نیست

مادر ، لیوان لیوان

شیر پر سرب به خوردم می دهد

و من آنقدر سنگین شده ام

 که سبک شدنم محال است

چرخ دنده ها ی ساعت از هم آغوشی ایستاده اند

و دیگر لحظه ای بی حضورت متولد نمی شود.

                                                                              مریم  تقیلو

           دریا دل

مرغابی کوچک احساس را می دید

چشمان مشتاقش پرواز تا می دید

دستان سردش را هر سو تکان می داد

بر قلب غمگین اش آوار ها می دید

او از تباری سرخ ،تنهای تنها بود

تصویر بودن را در چشم ما می دید

لبخند سرخی داشت همرنگ پروا بود

از روزنی آخر او تا کجا می دید

پرواز رویای هر روز عمرش بود

او خواب دریا را هر شب چرا می دید؟

گل های نیلوفر او را صدا کردند

مهتاب عکسش را در آبها می دید

ماهی شد انگاری در آبی دریا

آن شب نمی دانم شاید خدا می دید

سیب را خواهم خورد

من در این تنهایی

من در این تاریکی

من در این جاده ی وهم

من در این باغ سکوت

سیب را خواهم خورد

و خدا همدم  تنهایی هاست

سیب یعنی یک بار گاز زدن

مزه ی لحظه ی آغاز گناه

سیب یعنی اضطراب و التهاب

لحظه ای دور از ثواب

سیب یعنی اعتراف

یعنی حرم امن خدا

اما...

سیب یعنی یک گام از خدا دور شدن

سیب یعنی به زمین نزدیک تر

سیب را خواهم خورد

که از این دنیا شاید به جهانی دور تر

خواهم خورد

سیب را خواهم خورد

ودرست است که ما قسمت مان باغ فردوس نبود

تا خدا هست زمین مامن ما انسان هاست

سیب را خواهم خورد...

                  نگاه

دوباره در نگاه من خیال چشم تو نشست

دوباره از نگاه تو چه  بی صدا دلم شکست

با تو گل خاطره ها درون ذهن من شکفت

هرتپش سرخ دلم از تو و بودن تو گفت

تا تو شدی دور ز من غمی به دفترم نشست

تمام واژه خای من زهم جدا ز هم گسست

دوباره در نگاه من خیال چشم تو نشست

نگاه سرد و ساکتت غرور غصه را شکست

                                                                مهسا خانمیرزائی

                         خلوت

امشب پر از خواب رخت  در بستر رویا شدم

با واژه های عاشقی در خاطرم تنها شدم

گلبرگ های فکر من لبریز آرامش ولی

در فکر تو بی تاب تر از خلوت دریا شدم

باران چو قسمت می کند رنگ نگاه آسمان

در جست و جوی رنگ تو بارانی از غم ها شدم

تو دور تر از چشم من رفتی به اوج بیکران

من مانده در قعر دلم  تنهاترین  تنها  شدم

                                                                     مهسا خانمیرزائی

       مثه موجا

دل من جنون دریا رو داره

مثه موجا شور بالا رو داره

تو بیابونای شب، جنگل شب

نمی ترسه آخه لیلا رو داره

بلبــل تــرانه های پــریـا

تو قفس خیال و رویا رو داره

تشنه لبخند می زنه به روزگار

تو دلش تصویر دریا رو داره